سلام!

بچه ها من خیلی ناراحتم. می دونید چرا؟ چون ما به واقعیت ها کم تر توجه می کنیم و ازشون دوری می کنیم. اصلا یکی از دلایلی که من وبلاگ درست کردم همین بود:

توجه کم تر به واقعیت ها!

یه کم به اطرافتون با دقت تر نگاه کنید.(دختر خانما) شما وقتی سوار تاکسی می شین از این نمی ترسین که راننده بدزدتتون و ...

من که خیلی می ترسم به خاطر همین هم سعی می کنم زیاد از خونه نرم بیرون. اگه می رم با بابام برم.با ماشین خودمون برم.با تاکسی زیاد جایی نرم. همش به خاطر همین!

اون روز که رفتیم مصلا برگشتنش هنوز حرکت نکرده بودیم که هی پسرا رد می شدن و عین دختر ندیده ها بای بای می کردن،به شیشه ی اتوبوس می زدن و...

البته من نمی گم که همش تقصیر پسراس چون دخترا هم زیاد بهشون خط می دن اما پسرا هم زود بی جنبه می شن دیگه.نه؟

به پسرا برنخوره ها. من کلی می گم. این چیزی که من می گم ماله بیشتر نوجوونا و جووناس. از ما بدتر نیستین که دبیر ریاضی می خواد بگه اون کلاسی که ما پارسال توش بودیم،امسال شلوغه،می گه کلاسه الان ما شلوغه!!!! (می دونم نفهمیدین اما اگه پایه و شماره کلاسمون رو بگم علاف می کشم)و (نیست که امسال کلاسمون اصلا شلوغ نیست)

یه چیزه دیگه:

بچه ها از شماها کسی دلش واسه صدام سوخت؟ می دونم الان همتون می گین:نه! اما من دلم سوخت... بعدش پاراگراف اول پیرمرد مرد وبلاگ نگاهانه و این که یه صلوات واسه صدام بفرستین واسه جیغ جیغو فرستادم اما خودم هرکاری کردم صلوات بفرستم انگار یادم رفته بود!نتونستم!جدی می گم هرکاری کردم نشد...